Ik heb momenteel ZO’N zin in américain préparé, een cocktail en een goeie dikke joint. Drie dingen die ik wel “eens” lekker vind maar waarin ik mij in normale omstandigheden hoogstens een paar keer per jaar laat gaan. En nu ben ik zwanger en mag ik niet, dus – uiteraaaaard – heb ik daar ontzettend veel zin in.
Geen wonder dat diëten mij zo slecht af gaat…
3 comments January 25th, 2012
Als je een tegenstribbelende peuter in de hoek zet omdat er écht niets mee aan te vangen is, en je een paar seconden later uit diezelfde hoek “miiaaauw” en “iiiee aaa iiieee aaa” hoort, hoe moet je dan in godsnaam je gezicht in de plooi houden en het niet uitschateren?
3 comments January 23rd, 2012
Ik voelde mij niet goed in mijn vel. Enerzijds ben ik eindelijk niet alleen van de vermoeidheid en misselijkheid van de eerste maanden, maar ook van die vervelende verkoudheid af en stijgt mijn energiepeil weer, maar anderzijds heb ik twee bloedingen achter de rug en merk ik nog dagelijks dat ik niet te zot moet doen of mijn buik doet pijn en “trekt tegen”, wat de voorbode van een bloeding kan zijn. En dus zat ik hier. Voorzichtig en bang. Als een muisje dat niet uit zijn hol durft komen hoewel de poes nu toch écht wel gaan wandelen is buiten. Mijn lijf verlangt naar wat actie, mijn emoties nog meer. Ik verkrampte in mezelf. Bang voor bloed, bang voor mijn kleintje, maar ook bang dat ik té voorzichtig was en bang dat ik mijn spieren zou zien wegslinken met de maanden en ik steeds meer last zou krijgen van pijn net omdát mijn spieren weg waren. Een vicieuze cirkel dus.
Maar ik heb hem doorbroken. Of beter, ik heb een eerste kleine stap in die richting gezet. Mijn lijf, mijn geest, mijn emoties en mijn spirit zijn het beste af als ik kan bewegen, als ik kan dansen. En nee, ik ben niet van plan om vollenbak erin te vliegen. Ik moet het rustig aan doen, en dat ben ik ook van plan. Maar dat is nu net het fijne aan Nia: dat kan, dat moét zelfs! The Joy of Movement betekent genieten van beweging, maar dus ook veilig bewegen, luisteren naar je lichaam!
Dus trui uit, Nia-dvd’tje in de computer. Nog voor de muziek goed en wel begint, brengt zelfs de kleinste beweging me al half in extase. Wat is het ongelooflijk zalig om mijn lichaam nog eens op een niet-per-se-functionele manier te bewegen. Om gewoon zachte cirkelbewegingen te maken met mijn handen, mijn armen, mijn hoofd, mijn schouders, mijn ruggengraat, mijn bekken, mijn benen, mijn enkels, mijn voeten. Het eerste liedje begint en ik volg de instructeur in zijn bewegingen. Mijn spieren tintelen van genot. De bewegingen blijven miniem, veilig, zacht, zoals altijd in het eerste liedje, maar het doet mijn lijf zo’n deugd dat ik bijna begin te huilen van geluk. Eén liedje maar en dan weer werken, en rusten. Straks nog eentje. Eén voor één, zacht en zonder forceren. Het lijkt weinig voor iemand die zo gewend is keihard te dansen en vol gas te geven als ik. Maar dat is het niet. Het is vrijheid, in deze situatie en voor mij. En dat gevoel dat de hemel elk moment op mijn hoofd kan vallen? Dat is verdwenen. Mijn vel tintelt, en voelt plots weer goed.
4 comments January 11th, 2012
You know that fantasy you have about being unintentionally violated by giddy elves?
Yeah, me neither.
(Hieruit. Het begon vanmorgen door in deze blogpost te worden doorverwezen naar dit en dit. Ik kan niet stoppen met lezen. Help.)
1 comment January 5th, 2012
Toen ik zwanger was van Fien, wist ik al dat ik haar heel erg graag zou zien. Ik wist het, theoretisch dan. Zoals je kan weten dat bevallen pijn doet, maar je niet kan vatten HOE veel pijn voor je het hebt meegemaakt. Weten en weten is twee.
En man man man wat is die liefde voor een kind overdonderend en absoluut. Het is waar, het is iets dat je niet kan vatten als je het nooit hebt meegemaakt. Ik zie Fientje liever dan mezelf, liever dan Bert, liever dan wie of wat ook in de wereld… En ik vraag me af hoe het in godsnaam mogelijk zal zijn dat ik een tweede, een ANDER, kindje even graag zal kunnen zien als Fien.
Je zou denken dat ik dat al weet deze keer hé? Dat ik het me kan voorstellen, want dat ik het al eens heb meegemaakt en nog elke dag, elk uur, elke minuut, elke seconde meemaak. Je zou denken dat het gewoon een logisch vervolg is. Maar dat is het niet. Ik kan me langs geen kanten voorstellen dat ik een tweede kindje even zal zien als mijn eerste.
En gelukkig wéét ik wel, theoretisch alweer, dat mijn hart gewoon nog wat groter gaat worden, dat ik even veel van Milo zal houden als van Fien. Maar da’s theoretisch, opnieuw.
Grappig hé?
7 comments December 29th, 2011
Voor Kerst heb ik gemoedsrust gekregen. En opluchting. En meer moet dat niet zijn.
Want als je de dag voor kerstavond in allerijl naar het ziekenhuis snelt met een bloeding, en je zo veel bloedt dat één enkel maandverband niet voldoende is en het bloed langs je benen druipt, en bij een echo dan blijkt dat er een bloedvat is gesprongen maar dat met de baby alles oké is, maar je toch een nacht in het ziekenhuis moet blijven voor de zekerheid, en je dan tegen de middag van kerstavond naar huis mag omdat je niet meer bloedt en omdat alles piccobello is met het kindje….
… dan is de opluchting dat alles oké is het beste kerstcadeau. En gewoon thuis zijn met je gezinnetje is kerstsfeer genoeg. En dat het kerstdiner in het water is gevallen, I couldn’t care less!
4 comments December 26th, 2011
… in de kleuterschool.
Ze is pas anderhalf en ze gaat dus pas in januari 2013 naar school, maar ik ben liever te vroeg dan te laat. En als ik in Gent ofzo had gewoond, dan was ze al een tijdje ingeschreven.
Deze week las ik nog bij Olijfje over het systeem in Gent. Over haar vragen, twijfels, angsten. Over de stress die bij het zoeken van een goede school komt kijken. En ik prijs me gelukkig dat ik over zulke dingen niet moet nadenken. Tot een paar jaar geleden woonden we in Gent, en voor hetzelfde geld had ik diezelfde vragen en stress gehad. Maar nu we hier wonen (buitenwijken Mechelen) hoeft dat niet meer.
Ik weet niet welke scholen er allemaal in de buurt zijn. Zo VAAG wel een beetje ja, maar die ene is maar een halve kilometer fietsen, en de rest minstens twee kilometer. De keuze is dan snel gemaakt, ik heb geen zin om elke ochtend en elke avond vier kilometer te fietsen met een fietskar om mijn kinders naar school te brengen.
Ik weet niet wat de school doet, welke reputatie ze heeft, wat hun doelstellingen zijn of wat dan ook.
Ik weet dat de directeur een sympathieke vent is.
Ik weet dat ze verschillende speelplaatsen hebben, waaronder een binnenspeelplaats voor de allerkleinsten als het slecht weer is.
Ik weet niet hoeveel allochtonen/GOK-kindjes/aliens er naar school gaan. Er zullen er wel behoorlijk wat zijn want een van de “Marokkanenbuurten” van Mechelen is hier vlakbij.
Ik weet niet eens hoeveel kindjes er naar school gaan in totaal. Zelfs niet bij benadering.
Oh en ik had van welgeteld twee mensen gehoord dat ze tevreden waren over de school.
Ik heb hun website gezien maar nooit echt uitgepluisd.
Zo. Punt. Tot zover mijn (gebrek aan) kennis over de school vóór ik Fien ging inschrijven.
Ik had een afspraak. Ik kwam het secretariaat binnen op het moment dat ook de directeur binnenkwam, die mij dus direct aansprak over mijn Nia-lessen die ik daar geef, of beter momenteel NIET geef, en die mij proficiat wenste met mijn zwangerschap. Zei ik al dat de directeur een sympathieke mens is? Papieren bovengehaald, gegevens overlopen, Fientje ingeschreven. Voila.
Ik had nog wat vragen. Ha ja, na Olijf haar lange post vroeg ik me eigenlijk wel wat dingen af.
Hoeveel kindjes er zijn die thuis geen Nederlands spreken? Maw hoeveel allochtonen. Euh. Ze wisten het eigenlijk zelf niet. Nooit geteld. Wel weten ze dat ongeveer 85% officieel Belg is, maar ja dat wil niet veel zeggen want veel Marokkaanse kindjes zijn Belg maar spreken geen Nederlands thuis.
Hoeveel kindjes er in totaal naar school gaan? 579. Of tenminste, dat is het getal dat in mijn hoofd is blijven hangen. Maar met die zwangerschapsdementie weet je nooit. Het was achterin de 500, dat zeker.
Hoe groot de klassen zijn? 20 kindjes per kleuterklas, in de lagere school tot 25. Swat, dat valt dan nogal mee, vind ik zelf. Het kon erger.
Hoe het zit met al die speelplaatsen? Er zijn er vier: een voor de kleuters, een voor lager 1-2-3, een voor lager 4-5-6 en een binnenspeeltuin voor de kleuters. En op de kleuterspeelplaatsen hebben de allerkleinsten en kleuters van het tweede en derde apart speeltijd.
Zo. Ik weet al IETS meer over de school nu. Een beetje 
Maar mijn algemeen gevoel is eigenlijk hetzelfde gebleven als het tevoren al was: ik denk dat het een fijne school is, met een leuke sfeer. Da’s tenslotte toch het belangrijkste hé, dat mijn kindje zich op haar gemak voelt en graag naar school gaat? Ik ben benieuwd voor over een jaar en een paar weken, als het écht zo ver is. Op 7 januari 2013 gaat Fien naar school!
4 comments December 22nd, 2011
Pas op, gezaag!
Fien was ziek, intussen bijna drie weken geleden. Naar de dokter, verdict: bacterie, antibiotica, na een paar dagen was ze er weer vanaf (voor zover ze ooit van haar hoest vanaf geraakt in de winter, maar swat). De dokter waarschuwde me dat ik moest proberen niet ziek te worden, want dat ik geen antibiotica zou krijgen omdat ik zwanger was.
Een paar dagen later: mama ziek. Haja, kindjes houden hun bacteriën niet zo goed bij zich hé. En ik kon haar moeilijk een week straal negeren…
Het begon met keelpijn. En een snotneus. En een hoest. Apotheker: “hier, een honingbolleke voor de keelpijn, en een ander honingbolleke tegen de hoest. Neen, deftige symptoombestrijders krijgt ge niet, ge zijt zwanger”.
Een paar dagen daarna: een oorontsteking daarbovenop. Apotheker: “hier, een neusspuitje om uw buis van Eustachius leeg te maken (dat niet werkt want het is te zwak maar ik krijg niets deftigs) en iets homeopathisch om in uw oor te spuiten. Dat moogt ge zo veel spuiten als ge wilt (haja, duh, het is homeopathisch dus het werkt toch niet, uiteraard moogt ge veel spuiten dan).
Een week later is er nog geen verbetering in zicht en heb ik af en toe koorts en hoofdpijn, dus besluit ik toch maar eens bij de dokter te gaan. “Oei, allee dan, tis precies toch wel erg, ik zal u de enige antibiotica voorschrijven die geen kwaad kan (kon ze dat niet eerder zeggen), anders gaat ge er niet vanaf geraken. En slijmoplossers voor uwen hoest.”
Dat is bijna een week geleden. Ik loop al meer dan twee weken ziek rond, met een ontsteking op zowat alles wat bij de bovenste luchtwegen behoort. En ik hoest mijn ziel uit mijn lijf. Sinds de antibioticakuur is begonnen, bijna een week geleden, is het alleen nog verergerd. Ik hoest zo hard dat ik naar adem hap. Ik hoest zo hard dat ik vaak kokhalsreflexen krijg. Vanmorgen heb ik effectief al brakend boven het toilet gehangen puur van zo hard te hoesten dat ik mijn braakreflex niet onder controle kreeg. Ik heb hoofdpijn en voel me ziek en mottig. Ik slaap niet van het hoesten, heb vannacht zo ongeveer aan één stuk door gehoest, en dat mag je gerust letterlijk nemen, daar is niets overdreven aan. Hoestremmers (die die ik mag nemen) werken NIET, nog geen minuut. Ik ben doodop.
Ik heb daarnet naar de dokter gebeld. Tja, dan zit er niets anders op: aerosollen. Zei ze. Met dezelfde medicijnen die Fien al een jaar aan een stuk continu krijgt, tis al een gemak. Ik hoop dat het stilaan betert nu, ik ben een wrak, ik kan niet meer. Ik blijf werken, want als ik niet werk, komt er geen geld binnen. Maar vanmiddag kruip ik in de zetel en kom ik er een paar uur niet meer uit. Ik heb het nodig…
Hehe. Nekeer goed zagen kan zoooooo’n deugd doen…
5 comments December 21st, 2011
… groeit er weer een wormpje in mij. Jeej!
Milo, noemen we hem/haar voorlopig. Want nu is het nog wel een “wormpje”, maar tegen een bijna afgewerkt kindje kunt ge geen “wormpje” meer zeggen hé. Waarom Milo? Wel, ouders van peuters/kleuters/kleine kinderen kennen misschien het duo van konijntje Fien en muisje Milo wel. Wij hebben al een Fien, dus voila, Fien en Milo. En neen, als het een jongetje wordt, zal het gene Milo worden. Dat is al zeker. Wat het wel wordt… heu… dat weten we zelf ook nog niet…
Ik ben uitgerekend voor 19 juni. Maar ssjjjt, dat zeg ik eigenlijk nooit, ik hou het op “de tweede helft van juni”. Want ik ga er eigenlijk toch al van uit dat ook dit kind er met geweld zal moeten worden uitgekoterd een dag of tien na de uitgerekende datum. Ook volgens mijn gyne komt dat nogal vaak voor. Pas op, het mág er vroeger uitkomen hé, maar het is emotioneel wel een stuk makkelijker als je ervan uit gaat dat je overtijd zal gaan, want dat begint na een tijd wel tegen te steken, zo extreem hoogzwanger zijn.
En ik ben net als vorige keer in goed gezelschap! Deze keer zijn mijn twee schoonzusjes allebei zwanger, allebei uitgerekend voor eind mei. Dus zowel aan mijn kant als aan Bert zijn kant zal Milo een speelkameraadje van zijn/haar eigen leeftijd hebben. Wijs hé? Ik merk hoe veel Fien heeft aan Aron, het zoontje van mijn broer. Die schelen 8 maanden en ze verafgoodt hem echt. Ook deze vriendin en deze toffe madam zijn zwanger voor ergens mei/juni. Ook online heb ik dus fijn gezelschap.
Veertien weken, dat betekent ook dat de kwaaltjes verleden tijd zijn. Zeer hard jeeeeeej! Want verdorie ik heb afgezien deze keer. Misselijkheid in plaats van maagpijn deze keer, maar qua miserieniveau was dat vergelijkbaar met vorige keer. En die vermoeidheid… die vermoeidheid!!! Maar in tegenstelling tot vorige keer had ik nu wel een koterke van anderhalf rondlopen, die het écht niet begrijpt als je zegt “nee schatje, nu niet, mama is moe”. Wie graag miserieverhalen leest, die is welkom op mijn andere blog, waar ik mijn bek NIET moest houden over die prille zwangerschap omdat tóch bijna niemand die kende. Ha! En daarmee weet je meteen ook waarom het hier al een tijd behoorlijk stil was…
10 comments December 19th, 2011
Gisteren was hilarisch en hartverwarmend tegelijkertijd.
Fien was met de telefoon aan het spelen. Bert belde haar en ze vond het wel grappig, zo papa horen door de speaker terwijl hij net de kamer was uitgegaan. Ze was niet mega-enthousiast, maar vond het wel leuk. “Zullen we oma bellen?” vroeg ik haar. “MOMA! MOMA! MOMA!” begon ze meteen te roepen. Ik belde mijn ouders. “MOMA!” gilde ze nog voor mijn papa hallo kon zeggen. “Ha, dag Aron”, antwoordde hij, want neefje Aron kan ook goed moma gillen met een piepstemmeke. ”Neenee tis Fientje” zei ik. Het was inderdaad onverwacht, Fien had nog nooit echt duidelijk moma gezegd. Intussen was Fien al overgeschakeld op “AJO! AJO! AJO!” want ze verafgoodt haar iets oudere neefje nogal, en als ze zijn naam hoort… “Neenee, Fientje, tis opa!” zei ik tegen haar. “POPA! POPA! POPA!” gilde ze door de telefoon. Ook popa had ze nog nooit gezegd. Maar ze wist duidelijk wel wie dat waren, opa en oma. Mijn moeder kwam er nog bij aan de andere kant van de lijn, en Fien is nog minutenlang POPA! en MOMA! blijven gillen door de telefoon. Ik kreeg hem niet meer terug. Ik mocht hem niet afzetten, ze wilde blijven babbelen met opa en oma. Zó knoddig! En mijn ouders waren natuurlijk ook helemaal in de wolken dat nu ook hun tweede kleinkindje hun naam kon zeggen. Min of meer… Uiteindelijk heeft mijn pa moeten afleggen want ik kreeg mijn telefoon niet terug. “DADA!” gilde ze nog tegen mijn papa toen die afscheid nam.
Ik heb er nog een hele avond van zitten nagenieten. En ik ben er vrij zeker van dat mijn ouders ook nog lang met een vette glimlach op hun gezicht hebben rondgelopen…
2 comments November 25th, 2011